Eind 2013 is de Europese satelliet ‘GAIA’ is gelanceerd en nu komt het beeldmateriaal binnen in duizelingwekkende aantallen: meer dan een miljard sterren zijn nauwkeurig in kaart gebracht.
Het is fantastisch dat we zo ver het heelal in kunnen kijken en dan letterlijk terugkijken in de tijd. In de beelden die GAIA stuurt, zie ik een enorm lichtgevend geheel. Alles hoort bij elkaar en is ook een op zichzelf staande krachtbron. Ik zie hoezeer licht en donker bij elkaar horen.

Er is een gezegde: zo boven zo beneden. Dus de wetmatigheden van de hemel gelden ook voor de aarde. En op micro-niveau: voor de mensen die de aarde bewonen. We zijn sterren, manen, meteorieten. Elk individu is een energiebron en er is aantrekking en afstoting. Het donker bestaat, onmiskenbaar. We kunnen ons eigen licht uitstralen en het licht van andere bronnen doorgeven. Dan ervaren we met hoevelen we zijn.

In coaching, in familieopstellingen of in het werken met organisaties kijk ik naar het geheel. Waar heb ik mee te maken, welke krachten zijn er, wie heeft welke kwaliteiten? Wat is de beweging en waar gaat het naartoe? Ik kijk ook terug in de tijd. Soms ervaar je nu pas een probleem, maar kijk je terug dan ligt de oorsprong ervan in het verleden. Hoe kan jouw licht in je omgeving schijnen, zichtbaar worden?
Zo ben ik een soort menselijke satelliet, die gericht is op waarnemen en dat vanuit andere, objectievere posities doet dan de cliënt zelf kan. Tegelijkertijd ben ik medemens, ster, maan, meteoriet, energieveld.