Nu er zoveel mensen in de wereld op de vlucht zijn en ook de veiligheid van ons land zoeken, wil ik daar niet aan voorbij gaan.

Als ik met een systemische blik kijk, dan weet ik dat het verlaten van je geboortegrond, van je familie, je land, heel ingrijpend is. Het is geen emigratie zoals in het programma ‘Ik vertrek’, het is een uit nood geboren breuk met alles; materieel en immaterieel. Ontworteld en met lege handen op pad gaan en als een zwerver behandeld worden.
En Europa is bang. Landen trekken zich terug achter hun grenzen, zoals families dat ook kunnen doen. We spreken niet meer over ‘de medemens’, we hebben het over volken: wij en zij. Dat oeroude denken in volken en stammen, maakt dat we ons afschermen tegen hen die niet ‘bij ons’ horen. Systemisch gezien is dit een vanzelfsprekende houding, maar het leven stelt ons voor een nieuwe opgave, namelijk om dit patroon niet meer als leidend te nemen. Dan kan er weer beweging komen en kunnen we met de vluchtelingen de toekomst tegemoet gaan.