Altijd en nooit

//Altijd en nooit

Altijd en nooit

Wat we nu leren met de recessie, is dat de afspraken die we maken en de beloften die we doen, onderhevig zijn aan de bewegingen van de tijd. De woorden altijd en nooit zijn, zelfs als ze voortkomen uit goede bedoelingen, ijdele woorden. Ze moeten hoop geven en houvast, en dat doen ze ook. Wij mensen houden daarvan, want we denken graag in dualiteiten. Maar ze doen geen recht aan een werkelijkheid van voortdurende ontwikkeling.

In de voortdurende beweging, die tot in het kleinste element aanwezig is, kenmerkt zich het leven. Tussen twee polen is beweging mogelijk en natuurlijk, tussen de polen kan het stromen, ze kunnen van positie wisselen. Dat is spannend, maar niet het einde van de wereld. Tussen dualiteiten staat een muur omdat ze vijanden zijn geworden. Denk eens aan relaties, hoe inspirerend kan het zijn om met je tegenpool een relatie te hebben, of om met je tegenpool samen te werken? Dan ervaar je de aanvulling. Maar als je tegenover de ander gaat staan en hem veroordeelt of het anders-zijn niet kan accepteren, dan zet je die muur ertussen en blokkeert alle energie.

Laten we ons hoeden voor rancune of nieuwe eeuwige beloften. Ons houvast zit in onszelf, in ons eigen geweten en in ons vermogen om, hoe miniem misschien ook, te bewegen.

By | 2014-11-11T15:25:54+00:00 11 november, 2014|Werk|0 Comments

Leave A Comment