Vlijt

Vlijt

Een ouderwets woord, dat mij altijd terugbrengt naar de tijd dat ik op school een cijfer kreeg voor vlijt en voor gedrag. Daar was ik goed in, ik was heel vlijtig en braaf. Dus een 8 of bij een royale leerkracht een 9, wat wel een kwartje waard was.

Wat doen we allemaal nog ons best, wat wordt er hard gewerkt om een goede leerling te zijn, het juiste te doen, een ander/beter mens te worden.
Als ik dieper inga op die vlijt en mijn goede gedrag, dan zie ik mijzelf zitten, leergierig, onbevangen alles wat er gezegd wordt opnemend als ‘waar’, want de leerkracht en andere volwassenen wisten wat ik nog niet wist. Maar ik begreep er geregeld niets van, de logica ontging mij.
De normen en de cultuur staan vaak haaks op de puurheid van het kind; tasten dat pure zijn en weten aan omdat er ‘gedrag’ gevraagd wordt. Je verliest je onschuld en je (openlijke) verwondering.
Zo raken we allemaal door kleine en grote gebeurtenissen in de veronderstelling dat we het fout doen, fout zijn. En je gaat je best doen, of je laveert op andere manieren om heelhuids de volwassenheid te bereiken. Dan zit je vroeger of later in een mal waar je niet makkelijk meer uit komt.
Tot het niet meer gaat, er crisis is of een sterk verlangen om je meer heel te voelen.

Elk mens is uniek. Ik was als kind uniek en daarin perfect, dat wil zeggen: ik was precies wie ik was, natuurlijk en deel van het gezin en de familie waar ik op mijn manier functioneerde. Ook de ‘mal’ die ik voor mezelf gemaakt heb is uniek en een uitdrukking van wie ik ben: mijn manier van (over)leven vanuit mijn beperkingen en kwaliteiten.
Pas wanneer ik als mens en als coach de ander waardeer in diens oprechte antwoord op dat wat het leven bracht, kunnen we op zoek naar het oorspronkelijke. De kunst is om binnen de vorm die we hebben aangenomen het pure, onze essentie, kleur of hoe je het ook noemt, weer lief te hebben. Zo kan hulp leiden tot het hervinden en herwaarderen van jezelf. Dat genereert kracht en levensvreugde. Je bent niet vlijtig bezig een ander mens te worden (vaak omdat je omgeving je anders afwijst), je werkt mee met de eigen innerlijke beweging. Je wordt een ander mens door het thuiskomen in jezelf en dan maakt het niet meer zoveel uit wat de omgeving denkt of vindt.

By | 2014-10-22T11:27:32+00:00 28 maart, 2013|Gedachten|0 Comments

Leave A Comment