© Copyright Ciel Annegarn, 2006-2013. XHTML & CSS Valid.
Home | Contact | Sitemap | 
RSS
In deze tijd lijkt het alsof alles in een genadeloos licht komt te staan. Dat wat er niet in orde is valt om, breekt onder je handen af. Het wordt als het ware herschikt en opnieuw gewogen. Velen onder ons zien hun dromen omslaan in nachtmerries. We zoeken schuldigen, zondebokken. En er zijn ook schuldigen, maar mij bekruipt een ongemakkelijk gevoel in de overvloed aan informatie over schuldigen en slachtoffers en de harde, suggestieve wijze waarmee veel journalisten het vuurtje opstoken.
Natuurlijk zijn er slachtoffers, maar zijn er eigenlijk onschuldigen? Hebben we niet allemaal ons aandeel in de huidige situatie, gewoon omdat we voor verleidingen zijn gezwicht? De mens is uit balans, bezieling en idealen zijn vaak op de achtergrond geraakt, we denken niet meer helder en laten ons hart te weinig spreken. We zijn krampachtig bezig of wachten lijdzaam af. Er worden brandjes geblust, in plaats van nieuwe heilzame vormen te bouwen.
Deze tijd vraagt dus van ieder van ons om onze innerlijke kracht te versterken en te zorgen we dat zelf in balans blijven of komen. Stop met de gedrevenheid, want die verstoort je balans. Enthousiasme is iets anders dan gedrevenheid, enthousiasme is vreugde met bezieling en liefde. Dat helpt om een constructief antwoord te geven op je persoonlijke en op de maatschappelijke situatie. Een onzelfzuchtig antwoord leidt tot herstel van de eigen integriteit en nieuwe levensmogelijkheden. Ik wens al mijn lezers toe dat je in staat bent je op je innerlijke weten en wijsheid te richten en in jezelf de balans te herstellen.
16 oktober 2009, 03:15 Categorie: Gedachtes Permalink
Mensen helpen, hoe werkt dat eigenlijk?
Helpen vraagt om nederigheid, om te beseffen dat je mogelijk iets te zeggen hebt, maar niets over wat ermee gedaan wordt. Het draait niet om mij, het gaat over het leven van de ander en diens moeilijkheden en verlangens. Dat betekent steeds weer beginnen bij waar de ander is en luisteren, inzichten en kennis aanreiken; niet meer en niet minder. Telkens beseffen dat ieder mens uniek is en dat ik het levenspad van de ander niet loop, hooguit loop ik een tijdje samen op, op een pad ernaast.
Zo kan ik mijn medemens bemoedigen het leven in eigen hand te nemen, de stappen te zetten die van binnenuit als ‘eigen’ en juist ervaren worden. Als dat gebeurt, dan is mijn werk dankbaar werk.
30 april 2009, 04:04 Categorie: Gedachtes Permalink
Geregeld ga ik met een paar vrienden op pad, we zoeken een plaats op waar we echte schoonheid hopen te ervaren. Een tentoonstelling, een stad, een natuurgebied. We voeden de ziel. Ook vertellen we elkaar daar wat we echt voedsel voor de ziel vinden en wat mooi is maar net dat gebied diep van binnen niet raakt. Het is fascinerend om een ander te horen spreken over wat voor hem of haar voedsel voor de ziel is.
Wat is nu echt voedsel voor de ziel en wat niet? Waarin ervaren we het onderscheid? In het voedsel zit iets, het is meer dan vorm. Het leeft, dat wil zeggen dat er een energie in zit die blijvend ontroert. Als een kunstwerk of de natuur voedsel is voor de ziel is, dan neemt het mij op, als een ervaring die in mij gebeurt. In die wisselwerking voel ik mij verrijkt. Diepere gevoelens, wijsheid, een puur verlangen wordt overgebracht. Omdat dit niet voortkomt uit een gedachte, maar rechtstreeks plaatsvindt via de zintuigen, brengt het iets in mij teweeg dat oorspronkelijk is. Ik herken het van mijn leven nu of van een veel dieper weten in mij en ik zit er niet met mijn bemoeizuchtige denken tussen. Zo help ik mijzelf om alle nuances van mijn kern te ervaren en uit te drukken in mijn dagelijks leven.
Vraag je eens af wanneer je voor het laatst je ziel hebt gevoed en gun het jezelf maar, zeker als het leven je nu niet makkelijk valt. Ware schoonheid is een krachtig en heerlijk medicijn.
16 september 2008, 09:38 Categorie: Gedachtes Permalink
Vlijt.
Een ouderwets woord, dat mij altijd terugbrengt naar de tijd dat ik op school een cijfer kreeg voor vlijt en voor gedrag. Daar was ik goed in, ik was heel vlijtig en braaf. Dus een 8 of bij een royale leerkracht een 9, wat wel een kwartje waard was.
Wat doen we allemaal nog ons best, wat wordt er hard gewerkt om een goede leerling te zijn, het juiste te doen, een ander/beter mens te worden. Als ik dieper inga op die vlijt en mijn goede gedrag, dan zie ik mijzelf zitten, leergierig, onbevangen alles wat er gezegd wordt opnemend als ‘waar’, want de leerkracht en andere volwassenen wisten wat ik nog niet wist. Maar ik begreep er geregeld niets van, de logica ontging mij. De normen en de cultuur staan vaak haaks op de puurheid van het kind; tasten dat pure zijn en weten aan omdat er ‘gedrag’ gevraagd wordt. Je verliest je onschuld en je (openlijke) verwondering. Zo raken we allemaal door kleine en grote gebeurtenissen in de veronderstelling dat we het fout doen, fout zijn. En je gaat je best doen, of je laveert op andere manieren om heelhuids de volwassenheid te bereiken. Dan zit je vroeger of later in een mal waar je niet makkelijk meer uit komt. Tot het niet meer gaat, er crisis is of een sterk verlangen om je meer heel te voelen.
Elk mens is uniek. Ik was als kind uniek en daarin perfect, dat wil zeggen: ik was precies wie ik was, natuurlijk en deel van het gezin en de familie waar ik op mijn manier functioneerde. Ook de ‘mal’ die ik voor mezelf gemaakt heb is uniek en een uitdrukking van wie ik ben: mijn manier van (over)leven vanuit mijn beperkingen en kwaliteiten.
Pas wanneer ik als mens en als coach de ander waardeer in diens oprechte antwoord op dat wat het leven bracht, kunnen we op zoek naar het oorspronkelijke. De kunst is om binnen de vorm die we hebben aangenomen het pure, onze essentie, kleur of hoe je het ook noemt, weer lief te hebben. Zo kan hulp leiden tot het hervinden en herwaarderen van jezelf. Dat genereert kracht en levensvreugde. Je bent niet vlijtig bezig een ander mens te worden (vaak omdat je omgeving je anders afwijst), je werkt mee met de eigen innerlijke beweging. Je wordt een ander mens door het thuiskomen in jezelf en dan maakt het niet meer zoveel uit wat de omgeving denkt of vindt.
24 juni 2008, 03:58 Categorie: Gedachtes Permalink
Een leven van trouw zijn aan jezelf vraagt soms om herziening van alles wat je hebt opgebouwd in relaties, werk, je familie.
Gaandeweg heb je ingeboet aan levenslust, heb je belangrijke wensen opgegeven.
Je innerlijke stem die precies weet waar je ten diepste naar verlangt krijgt in die situatie vaak weer wat meer ruimte, je hoort het af en toe. Die fluistering van je bezieling dat jouw leven net zozeer telt als dat van een ander.
Veranderen begint met willen zien waar je vastgelopen bent, en dat je daardoor niet langer het beste kunt inzetten wat je in huis hebt. Veranderen wordt mogelijk als je het lot van de ander aan kunt zien als diens lot, waarvan je ook de toekomst niet kent. Dan is er mededogen: als je je beperkingen ziet om het lot van de ander te wijzigen. Vraag je eens af: is het richten op de ander niet een ontsnapping aan het allerspannendste, namelijk mijn eigen leven leiden en diepgang geven? Wat ik niet doe komt dan niet door de ander: het komt door iets binnen in mij. Dat kan een beperking zijn, een blinde vlek, keuze of mijn eigen lot.
Verandering hoort bij het leven, het is een uitnodiging om te gaan staan voor wie je bent, het biedt kansen om je kracht en kwaliteiten positief aan te wenden. Daar heeft iedereen wat aan. Omdat het zo spannend is en gewetensvragen altijd een rol spelen is het gerechtvaardigd daarbij hulp vragen. Je doet het zelf, ik loop een eindje mee en ondersteun je in dit proces.
6 maart 2008, 07:44 Categorie: Gedachtes Permalink
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, dat is een uitdrukking die waar is wanneer je uitsluitend voor de zachte methode kiest. Harde heelmeesters grijpen krachtig in en kunnen net zo dodelijk zijn wanneer dit als de enig ware methode gehanteerd wordt. Er is een midden, waar bij hard en zacht elkaar afwisselen, elkaar versterken omdat ze beiden in het helingsproces ingezet worden: krachtig optreden met ruimte voor mededogen en oog voor menselijke zwakte. In een boek verhaal over de Dao de Jing spreekt Liu I Ming over het belang van het samengaan van mildheid en strengheid. Beide dienen aandacht te krijgen om je doelen te bereiken.
Wie alleen mild is ziet streng, hard als een opponent. Zo maken we in een doorgaande levende dynamiek een breuk. Ze komen tegenover elkaar te staan in plaats van dat deze polen met elkaar verbonden blijven en we een geheel zien. Maar hoe gewoon is het niet geworden om te denken in tegenstellingen en ons maar met één kant te verbinden, van het één te houden en het ander te haten? Voor je het weet kijk je vanuit één van de polen, hard of zacht, naar jezelf of naar de ander. Zo creëer je vanuit een verstarde blik je eigen lijden en veroorzaak je schade.
Als je leeft in het besef van de polariteit hard-zacht of mild-streng, kun je de illusies over jezelf en de ander makkelijker los laten. Dat is ook confronterend, want je moet je eigen drijfveren onder de loep nemen. Wat wil ik, wat doe ik, wat laat ik na, wat is in essentie mijn relatie met de ander? Hoe zit het met mijn medemenselijkheid en verantwoordelijkheid? Maar vooral: hoe ga ik met mezelf om? Want is dat niet altijd beginpunt? En vaak zal je concluderen dat bijvoorbeeld normen, oordelen, weten wat voor de ander goed is en eigenbelang de boventoon voeren. Iedereen heeft wel eens ervaren hoe pijnlijk de gevolgen daarvan zijn. Zacht is niet dat je alles maar moet tolereren, hard is niet dat je onverdraagzaam moet worden. Zacht is zonder forceren, is de natuur volgen. Hard is met kracht, wilskracht niet toegeven aan wat het leven niet dient.
Ik wens iedereen van harte de moed toe om de stroom van hard naar zacht en van zacht naar hard op te zoeken in zichzelf.
17 augustus 2007, 03:57 Categorie: Gedachtes Permalink
Als je jezelf ziet als een levend organisme, moet je erkennen dat je altijd werking hebt. De werking komt als het ware door je poriën naar buiten, het zit in de klank van je stem, de woorden die je spreekt of juist niet spreekt, in je oogopslag, je houding en bewegingen, in hoe schoon je op het emotionele vlak bent, of juist niet en in de gedachten die je hebt. Het is volstrekt natuurlijk, je leeft, dus je hebt een effect op je omgeving. Dit kan positief of negatief zijn. Ik ga ervan uit dat ieder van ons bewust of onbewust op zoek is naar een mens of een plaats waar een innerlijk gevoelde waarheid uitgesproken wordt en geleefd wordt. Dan is er positieve werking.
De meeste werking heb je als het fysieke, astrale en mentale gebied (lichaam, gevoelens en gedachten) met elkaar in overeenstemming zijn. Zijn bijvoorbeeld alledrie de gebieden met zorg geladen, dan ervaart men je als uitsluitend zorgelijk.
Als je vanuit oprechtheid wilt leven, vraagt het inspanning om telkens weer die drie gebieden in jezelf te toetsen aan je ‘beste weten’. Wie als dienstbaar mens een bijdrage wil leveren door zijn talenten uit te drukken (geven), ontkomt er niet aan de eigen werking regelmatig onder de loep te nemen. Klopt het wat ik doe, wat ik voel, wat ik denk? Zijn mijn basiswaarden daarin aanwezig en is er enthousiasme of liefde te bemerken in wat ik doe, nalaat of uitdruk in woord en gebaar? Ben ik integer?
Bij werking komt het uitsluitend op mijzelf aan. Er is niemand anders die ik als beginpunt kan nemen van hoe ik nu doe. Een bijdragende werking ontstaat maximaal als ik niet meer reactief ben, maar werkelijk steeds mijn originele en waarachtige antwoord geef in het contact. Hiervoor dien ik te accepteren dat ik in essentie alleen ben, op mezelf aangewezen. Zelfs als ik te rade ga bij een ander, dan nog ben ik uitsluitend verantwoordelijk voor wat ik doe met de raad van de ander.
Als je een positieve werking wilt hebben, ben je ook gericht op de omgeving en dan ga je vanzelf zien dat de ander op zijn of haar gebied net zo alleen is, en net zulke levensopgaven heeft als jij. Je komt daardoor tussen de mensen te staan en gedupeerdheid of afgunst worden moeilijk vol te houden. Ik heb dat destijds als een opluchting ervaren, want het gaat alleen nog maar over het antwoord dat ik geef op mijn levenssituatie, elke dag weer. Daarin is alles mogelijk: vreugde, verdriet, kracht, helderheid. Verandering is mogelijk. Zelfs binnen die levenssituaties waar ik geen macht heb kan ik nog steeds bepalen hoe ik antwoord en er alles aan kan doen om mijn integriteit te behouden. Het klinkt zo simpel als ik dit schrijf, maar het vraagt alles om vanuit een doorgaande aandacht te leven en daarin ontspannen aanwezig te zijn.
juni 2007
6 juni 2007, 14:26 Categorie: Gedachtes Permalink
Wie kent het niet, dat hele kleine, subtiele gevoel waardoor je eigenlijk weet dat het net niet helemaal klopt? Dat je iets wilt zeggen of doen of dat iemand anders iets doet en en dan krijg je zo’n kleine rilling, zo’n lichte onrust.
Vaak ben je geneigd dat te negeren of te bagatelliseren. Als ik het in een beeld beschrijf is het net als wanneer je vanuit je ooghoek kijkt en iets lijkt te zien, maar als je echt gaat kijken, dan is het weg.
Via de ratio kunnen we dat lichte onbehagen oftewel dat signaal wegredeneren. Dan richt je je focus op wat je op dat moment wilt, waar je je zinnen op hebt gezet, wat beantwoordt aan je voorstelling over jezelf of de situatie. Eigenlijk komt zo’n signaal je helemaal niet van pas, het kon immers wel eens leiden tot een situatie die voor jou ongewenst is.
Het subtiele signaal heb ik steeds meer leren kennen als een fluistering van een beter weten, van een deel van mezelf dat objectief ziet wat juist is en wat niet. Maar als ik ergens voor wil gaan, als ik iets in mijn hoofd heb, dan wil ik soms helemaal niet horen dat het mogelijk niet zo’n goed plan is. Dan zie ik de fluistering als tegenwerking en niet als hulp.
Hoe meer ik me afstem op die subtiliteit in mijzelf en dit als hulp zie, des te beter kan ik omgaan met de mogelijk moeilijke consequenties die het heeft. Luisteren naar die stem is luisteren naar het diepste in mij. Dat maakt de weg vrij om mijzelf te zijn en geeft kracht om mijn eigen leven te leiden. In het luisteren naar en serieus nemen van mijn eigen weten houden illusies geen stand maar kunnen mijn talenten maximaal vorm krijgen. Dan neem ik verantwoordelijkheid voor mijn leven door antwoord te geven aan wat binnen in mij waar is.
Het is spannend om zo in het leven te staan, je wordt zichtbaar en kwetsbaar. Maar uit eigen ervaring weet ik ook dat het rust geeft, dat het een einde maakt aan twijfel zonder dat je zeker weet waar je uit komt. Het is zelfs heerlijk om - wanneer je het in contact brengt met de ander - te ervaren dat je goed zit of dat de ander hierdoor openheid van zaken geeft.
En bovendien: je voorkomt onnodig lijden in de toekomst.
Ik vind het fascinerend wat het luisteren naar dat subtiele signaal teweeg brengt en soms betrap ik mij er nog op het even niet te willen horen. Dan heb ik daar even geen zin in. Maar dat hou ik niet zo lang meer vol omdat ik weet hoe ik uiteindelijk mezelf tekort doe.
9 maart 2007, 03:22 Categorie: Gedachtes Permalink
Vreugde ervaren in het moment. Openstaan voor de schoonheid die via je zintuigen tot je komt. Een dierbaar contact, liefde voelen. Als je geniet neem je even de wereld, dat wat er is, niet als een vanzelfsprekendheid. Genieten maakt wat er is bijzonder: groot of klein, het voedt je met geluk, verwondering, waardering. Genieten maakt licht. Als ik geniet dan ontstaat er ook helderheid. Genietend, in mijn element, ben ik eigenlijk heel ongekunsteld aanwezig. Er is geen verplichting die drukt.
Onlangs leidde ik een groep rond het thema van de psychologische typen van Jung. Daarin kwam aan het licht dat heel veel mensen voortdurend bezig zijn met het trachten te beantwoorden aan het beeld van 'wat goed is'. Geforceerd en met telkens weer teleurstelling omdat het je niet lukt zo te zijn als je denkt dat je moet zijn. Ik zie het lijden dat hierdoor teweeg gebracht wordt. Inzicht in je vergissing en ervaren wat je in essentie het beste past, is schokkend en opwindend. Altijd ben ik ontroerd als deelnemers contact krijgen met die kwaliteit van zijn die bij hen hoort. 'Mag ik zo zijn?' 'Zie je me en wat heb je dan aan mij?' Je ziet iemand helder, licht en levendig worden. Er komt zicht op iets heerlijks, wonderlijks en je ziet hem of haar al genieten van het vooruitzicht zichzelf te mogen zijn. Daar geniet ik van, elke keer weer.